تاریخنامه

مُشک چینی!

در حال حاضر یکی از دغدغه های عمده کشورها، وجود کالاهای چینی در بازار و رقابت با کالاهای دیگر کشورهاست. شاید شما هم به هنگام خرید در بازار با این پدیده (کالای چینی) مواجه شده باشید.


در تصور برخی (حداقل در ایران)، این کالاها از کیفیت و مرغوبیت لازم برخوردار نیستند. اگرچه نباید این ویژگی را به همه کالاهای چینی نسبت داد. در گذشته نیز تجارت کالا از چین به سرزمین های دیگر رونق داشت و محصولات مختلفی از آنجا  به نقاط مختلف  صادر می شد. یکی از این کالاها مُشک نام داشت و در نوع خود از کالاهای با کیفیت و مرغوب به حساب می آمد، تا جائیکه به عنوان سومین نوع کالای مرغوب به شمار می رفت. یعقوبی (د284ق) در کتاب البلدان (بخش ملحقات)، آنجا که به تجارت انواع مُشک اشاره می کند، می نویسد: «بهترین مُشک ها تبتی هستند، بعد از آن مُشک سغدی و بعد از آن مُشک چینی است و بهترین آن مُشک همان است که از خانفو می آورند. آن همان شهر بزرگی است که بندر چین است و کشتی های بازرگانان مسلمان در آن پهلو می گیرند سپس از راه دریا به زقاق حمل می شود. و آنگاه که به اُبَلّه رسید بوی آن بلند می شود و بازرگانان نمی توانند آن را از ماموران عُشر پنهان دارند. پس هرگاه از کشتی درآمد بوی آن نیکو گردد و بوی دریا از آن برود. سپس مشک هندی و پس از آن مشکی است که از سرزمین قنبار می آورند و بسا که به غلط و اشتباه  به تبت نسبت دهند. پس از آن مشک تغزغزی است که بازرگانان وارد می کنند و مردم را به غلط می اندازند و پس از آن مشک قصاری است که گاهی به چینی می رسد، اما در ارزش و گوهر و رنگ به آن نمی رسد».

                                                       یعقوبی، البلدان، ص 121.

   + محمدجعفر اشکواری ; ۳:٥٩ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱٧ آبان ۱۳۸٩
comment نظرات ()
BlogLike textcolor="#333333" linkcolor="#2f57a2" backgroundcolor="#ffffff">