تاریخنامه

زنده رود دوباره زنده شد!

در اخبار آمده بود که بعد از مدتها آب در زاینده رود جاری شد و این موضوع موجی از خوشحالی و شادمانی را در بین اصفهانی‌ها (البته همه ایران) بوجود آورد. روزگاری این گونه نبود که مردم اصفهان به انتظار جاری شدن آب در زاینده رود بنشینند، بلکه مردمان ولایت‌های دیگر نیز از خوان گسترده این شریان حیاتی بهره‌مند می شدند. حافظ ابرو (د. 833 ق) از جغرافیانگارانی است که در توصیف زاینده رود مطالبی نوشته است که به خوبی نقش زاینده رود را نشان می‌دهد.


«زنده رود، این رودی بزرگ است، بر ظاهر اصفهان میگذرد و در بعضی کتب زرینه رود نوشته اند. و وجه تسمیه آن به زرینه رود آنکه یک قطره آب آن ضایع نمی شود. مجموع زمینی که آب بدان می رسد، مغرس اشجار گوناگون و منبت ریاض رنگارنگ است و منبع این رود از موضعی است که آن را چشمه جانان می خوانند. و تا مصب آن که گاوخوانی است پنجاه فرسنگ باشد. و تمامت روی دشت سفلی از جلگاه اصفهان از این آب مزروع است. و مصب این رود به موضعی است که آن را گاوخوانی خوانند. در آن زمین آب زنده رود ناپیدا می شود و در حدود کرمان بعد از شصت هفتاد فرسخ مسافت باز بر روی زمین می آید. این معنی بدان دریافته اند که هرگاه آب زنده رود بسیار باشد و در موضع گاوخوانی به مثل بحیره آب جمع شود، در آن سال آب کرمان زیادت باشد. چون خبر غزارت آب گاوخوانی به حدود کرمان رسد، تمامت اهالی آن اطراف مژدگانی آن حال در امیدواری آن سال از فراخی نعمت و خوش عیشی به یکدیگر دهند» (حافظ ابرو، جغرافیای حافظ ابرو، ج 1، ص 164-165).

   + محمدجعفر اشکواری ; ٧:٤۱ ‎ب.ظ ; جمعه ۱٦ آبان ۱۳٩۳
comment نظرات ()
BlogLike textcolor="#333333" linkcolor="#2f57a2" backgroundcolor="#ffffff">