تاریخنامه

حَکیه ها

در قرون اولیه ی اسلامی به افرادی که به تقلید رفتار دیگران یا صدا و حرکات حیوانات می پرداختند و با کارهای خود سبب خنده ی مردم می شدند، حکیه می گفتند. مهارت و هنر حکیه در تقلید کردن همه چیز از پرنده گرفته تا جانور و رجال معروف و تیپ های اجتماعی مختلف بود. جاحظ در رساله ای به نام البیان و التبیین از نبوغ و مهارت حکیه ها گفته است: «آنها می توانند لهجه ی یمنی ها را با همه ی جزئیاتش تقلید کنند، همان گونه که می توانند ادای خراسانی ها، اهوازی ها، زنگی ها، سِندی ها و حبشی ها را در آورند. آنها حتی طبیعی تر از خود این مردمان به نظر می آیند! وقتی ادای مردی که لکنت زبان دارد را در می آورند، گویی همه ی خصوصیات و نحوه تکلم تمام آنها در وی جمع شده است! وقتی می خواهند مانند یک فرد نابینا رفتار کنند، صورت، چشم ها و حرکاتشان در همه اعضای اندامهایشان چنان به نمایش در می آید که گویی یکی از هزارِ افراد نابینای واقعی هم این همه ویژگی را در خود ندارد».

                                            جاحظ، البیان و التبیین، ج 1، ص 69

   + محمدجعفر اشکواری ; ۱٠:۱٦ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢٧ آذر ۱۳٩۱
comment نظرات ()
BlogLike textcolor="#333333" linkcolor="#2f57a2" backgroundcolor="#ffffff">