تاریخنامه

مراسم ازدواج در "بیار" از زبان مقدسی

««من عروسی مردم بیار را بسیار دیده ام. مردم در ابتدای تاریکی شب جمع می شوند و در حالیکه هر یک، شیشه ای گلاب به همراه خود دارند، سپس در خانه داماد و عروس آتش برپا می کنند و برخی بزرگترها به زبان رسا سخن می رانند و از عروس و داماد یاد می کنند و دختر را می خواهند، سپس یک تن از خانواده عروس پاسخی سنجیده می گوید...


در آنجا بیشترشان سخن دان و ادیب هستند. سپس عقد همسری می خوانند، در این زمان شیشه داران برخاسته شیشه ها را به دیوارها می کوبند. سپس به هر یک از شیشه داران یک بشقاب افروشه می دهند، و افروشه ایشان در جهان بی مانند است. شنیدم یکی از سپهسالاران یک مرد از ایشان را که آن را نیکو می ساخت [به نیشابور] بخواند و از آرد و روغن و دوشاب خودشان با یک زن برای پختن بیاورد، باز نتوانستند به خوبی کار "بیار" بسازند. من دیدم که چگونه کسی از آن با خود به مکه برد و بازگرادنید و فاسد نشد. من چهار ماه در آنجا ماندم و در مهمانی ها و عروسی هایشان در آمدم و در آنها بیش از تریت و گوشت بی استخوان و برنج و افروشه تازه ندیدم».

 -  احسن التقاسیم فی معرفه الاقالیم، ص 369-370.

بیار: بیارجمند امروزی در شهرستان شاهرود در استان سمنان. همانگونه که مقدسی نیز اشاره کرده، اجداد مادر وی از اهالی "بیار" بودند.

اَفروشِه: حلوائی است که آنرا فروشه نیز گویند. آنچنان باشد که آرد و روغن را باهم بیامیزند و بمالند تا دانه دانه گردد، آنگاه در پاتیلی کنند و عسل در آن بریزند و بر بالای آتش نهند تا نیک بپزد و سخت شود. بعضی گویند نان خورشی است در گیلان و آنچنان باشد که زرده تخم مرغ را در شیر خام ریزند و نیک بر هم زنند و بر بالای آتش نهند تا شیر دلمه بسته شود. بعد از آن شیرینی داخل آن سازند و نان را در آن تریت کنند یا خشکه پلا [برنج سرد] در آن ریزند و با قاشق خورند. ( لغت نامه دهخدا، ذیل "افروشه").

   + محمدجعفر اشکواری ; ۱۱:٢٧ ‎ق.ظ ; جمعه ۱٥ مهر ۱۳٩٠
comment نظرات ()
BlogLike textcolor="#333333" linkcolor="#2f57a2" backgroundcolor="#ffffff">